Skip to content


Branzino

Afgelopen zaterdag nog eens gekookt voor vrienden.  Ik tracht één keer per maand mensen uit te nodigen om te komen eten, hetgeen mij de kans geeft om recepten uit te testen.

Hoofdgerecht was zeebaars, of branzino in het Italiaans.  Zeebaars is zeer populair in de landen rond de Middellandse Zee, en zeker in Italië en Spanje (lubina).  Ik zag de vis in de winkel liggen, herinnerde mij een lekkere zeebaars in zoutkorst op het eiland Elba, voorafgegaan door een spaghetti alle vongole, en mijn keuze was gemaakt.

Gewoontegetrouw controleerde ik even of zeebaars wel tot de goede vissen behoort.  En volgens de website www.goedevis.be blijkt zeebaars een tweede keus vis te zijn.  Dit heeft niets te maken met de smaak, maar alles met de duurzaamheid.  De vissen hebben een groene, oranje of rode kleur gekregen. Vis met een groene beoordeling is Goede VIS.

Wie wil weten waarom mijn gekweekte zeebaars tweede keus vis is, kan dat hier nalezen.

Overigens vind ik dat de naam van de site behoorlijk misleidend is: duurzame vis zou veel beter zijn. Want tarbot, kabeljauw en tong uit de Noordzee zijn rood gekleurd en dus te vermijden.  Akkoord vanuit duurzaamheidstandpunt, maar dat dit dan geen goede vis meer zou zijn…  De partners die op de site vermeld staan, tonen verder aan dat lekkere vis de laatste bekommernis is: Quick en Iglo.

Ik vulde de vissen met veel verse tijm en bladpeterselie, schoof  ze gedurende 20 minuten in een warme oven, en serveerde ze met geroosterde trostomaatjes, en een aardappelpuree met veel basilicum.

Posted in milieu, pesce.

Tagged with , .


0 Responses

Stay in touch with the conversation, subscribe to the RSS feed for comments on this post.



Some HTML is OK

or, reply to this post via trackback.